Het is lang stil geweest. Meestal is dat een goed teken: als het goed met me gaat schrijf ik minder. Niet eerlijk wellicht tegenover iedereen die met me meeleeft. Mijn vader zei een tijdje geleden: “je moet juist nu ook schrijven; de wereld zit te wachten op jouw geluk”.

En gelukkig was ik in het afgelopen jaar. Misschien wel gelukkiger dan ooit.

Ik heb er nooit een geheim van gemaakt te verlangen naar iemand om het leven mee te delen. Die iemand was er. En dat maakte me gelukkig.

Terugkijkend ben ik dankbaar. Ik leerde liefhebben. Ben blij dat ik dat bleek te kunnen. En trots dat ik er vol voor durfde gaan.

Maar, met diep liefhebben, kwam ook diep verdriet. Het had bij mij niet anders gekund:

Himmelhoch jauchzend,
Zum Tode betrübt.

Ik ontdekte dat het verdriet om een verbroken relatie in golven komt, verschillende niveaus kent.

Ik miste hem.
Ik miste samen zijn.
Ik miste onze toekomstplannen.

Maar daarna kwam nog iets anders. Het gevoel wakker te worden in een andere wereld. Want in die maanden dat ik op mijn wolk zat, had de rest van de wereld niet stilgestaan. En niet alleen de grote wereld, juist ook die dicht om mij heen.

Vriendinnen trouwden, verhuisden, kregen een relatie of een kind.

Ik ben het natuurlijk al lang gewend dat vriendinnen zich in een heel andere levensfase bevinden. Maar nu betrof het, juist in die maanden, uitgerekend de vrouwen waarmee ik lang samen single was. En hoewel ik hen al het geluk van de wereld gun – en meer – steekt het ook. Laat het me verloren voelen.

En dat is oké.

Mijn vriendinnen zijn de liefste en ik weet wel dat ze mij niet loslaten nu hun leven verdergaat. Toch is er een fase voorbij. Moet ik opnieuw mijn plekje zoeken. Leren zien dat de gedachte dat ik “terug bij af” zou zijn, niet terecht is. Mijn levenspad is anders, maar niet minder. En er is echt wel plek voor mij.

Maar toch, loslaten doet pijn.

En het is goed dat te voelen. Of het nu gaat om het verliezen van een geliefde, het einde van een seizoen, het achterlaten van wat bekend is. Partir c’est mourir un peu.

Want als loslaten moeilijk is, is dat dan niet het duidelijkste bewijs van hoe goed het leven is geweest?

Goethe vervolgt niet voor niets:

Glücklich allein,
Ist die Seele, die liebt.

– Johann Wolfgang von Goethe, Freudvoll und leidvoll.

PS Hoe langer het geleden is, hoe spannender ik het vind weer te publiceren. Daarom extra fijn als je even liket of reageert. Ook ik ben gevoelig voor waardering.