Volgens psychiater Dirk de Wachter zijn we geobsedeerd door geluk: We zijn te zeer bezig met gelukkig zijn. We willen zo nodig dat alles altijd leuk, leuk, leuk is.

Je zou zeggen dat ik na vijftien blog posts vol worstelingen met het leven daar niet meer zo’n last van had. Maar dat is helaas niet waar.

Ik weet dat het leven niet altijd leuk is. Ik weet dat ik geneigd ben eerder naar de schaduw- dan naar de zonzijde van het leven te kijken. Ik weet dat het leven mooi, maar ook ontzettend ingewikkeld is. En sinds ik een jaar of twee geleden met deze blog begon weet ook de rest van de mensheid dat van mij.

En toch, ik ben er niet oké mee.
(Vergeef me het Anglicisme.)

Ik wil het fixen, elk beetje verdriet. Ik wil de oorzaak vinden en die met wortel en tak uitroeien. Ik wil er iets aan doen. Ik wil het overnemen, als het een ander betreft. Ik wil het veranderen, de weg naar buiten of naar boven vinden. En in het allerergste geval, als dat echt niet kan, dan wil ik het dapper zien als een “blessing in disguise” en vol geloof de pijn aanvaarden.

Maar soms kan dat gewoon niet.
En misschien hoeft het ook wel niet.

Daar zegt de Wachter namelijk ook iets over: U slecht voelen behoort tot de gewonigheid van het leven, niet altijd en overal, maar af en toe is het heel normaal. Verdriet is geen psychiatrische afwijking.

Ik vind dat moeilijk: gewoon erkennen dat ik een rotdag heb, zonder het gelijk te relativeren. Toegeven dat iets pijn doet zonder het onmiddellijk weg te lachen. Eerlijk zijn over dat ik me soms eenzaam voel, zonder me schuldig te voelen richting trouwe vrienden. De pijn van mijn geliefden voelen, zonder er iets aan te kunnen doen. Mijn tranen laten gaan, zonder direct een oplossing te willen bedenken.

Al die therapeuten verder vind ik dat nog steeds verrekte moeilijk, dat ik de pijn niet oplossen kan. Dat ik niet meer kan doen dan het gewoon accepteren.

En misschien is dat ook wel weer niet zo slecht. Want zit in dat verlangen om te veranderen, te verbeteren, op te lossen, ook niet gewoon een sprankje hoop? Hoop dat het anders kan, beter wordt?

Maar misschien niet alles tegelijk.
En ook niet alles door mij.

PS Citaten zijn afkomstig uit dit artikel.